Projekty Unijne

Znajdź w serwisie

FACEBOOK

Konkursy

ZAPOZNAJ SIĘ Z NASZĄ OFERTĄ CIEKAWYCH KONKURSÓW I OLIMPIAD

Mapa

piątek, 30 lipiec 2021 11:05

Św. Anna z Góry Chełmskiej

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Św. Anna - matka Maryi i babcia Jezusa jest patronką m.in. małżeństw, matek i wdów. Czczą ją rodziny, młode panny, kobiety brzemienne, matki, babcie, wdowy i bezdzietne małżeństwa. Jej postać symbolizuje więzi rodzinne. Św. Anna jest też nazywana łączniczką pokoleń.

Według starego podania św. Anna urodziła się w Judei. Mieszkała w Betlejem z rodzicami  Natanem i Marią. Byli oni potomkami królewskiego rodu Dawida. Żyli skromnie. Anna otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie. Swojego męża Joachima poślubiła gdy miała 24 lata. Joachim także pochodził z pokolenia Dawidowego. Byli małżonkami szczęśliwymi, ale przez dwadzieścia lat związku nie doczekali się potomstwa. W kulturze żydowskiej brak dziecka był uważany za hańbę i karę Bożą. Pewnego dnia Anna udała się do ogrodu na modlitwę, by tam opłakiwać swoje zmartwienie. Wtedy ukazał się Anioł, który zapowiedział narodzenie dziecka.  W  wieku 45 lat Anna urodziła dziewczynkę - Maryję. Maryja w czternastym roku życia została poślubiona Józefowi. Według niektórych przekazów, krótko potem zmarł Joachim. Anna zaś żyła z Maryją i Józefem w Nazarecie i dożyła 80 lat.

Kult św. Anny rozwijał się w Kościele bardzo szybko wraz z rozwojem kultu Matki Bożej i był znany już we wczesnym okresie chrześcijaństwa.

W Polsce ponad 200 kościołów nosi jej wezwanie. Święta posiada również kilkanaście sanktuariów. Wśród nich najbardziej znane to właśnie Góra św. Anny, która  została nazwana przez św. Jana Pawła II - podczas pielgrzymki 21 czerwca 1983 - Górą Modlitwy i Nadziei. Święta Anna jest również główną patronką diecezji opolskiej.

Nie wiadomo od kiedy św. Anna jest czczona na Górze Chełmskiej, nikt też nie wie, skąd pochodzi drewniana figura przedstawiająca świętą. Znawcy sztuki oceniają, że powstała w XV wieku.

W okolicy opowiada się wiele legend dotyczących zarówno cudownej figurki św. Anny, jak i miejsca, które sobie „obrała za miejsce kultu”.

Jedna z legend powiada, że tędy powracał do domu z wojennej wyprawy książę hiszpański, wioząc wśród łupów wojennych posążek św. Anny. Kiedy woły wjechały na szczyt Góry, stanęły w miejscu i za nic nie chciały ruszyć dalej. Książę uznał to za znak nieba i wzniósł na szczycie Góry kościół, w którym postawił figurkę św. Anny.

Czarnocińska legenda pochodząca z XV wieku  mówi natomiast o świętej Annie kilkakrotnie ukazującej się mieszkańcom na wzniesieniu. Dla upamiętnienia tego wydarzenia w miejscu ukazania się świętej wybudowana została kapliczka Boże Oko ukierunkowana w stronę Góry Świętej Anny, bowiem wg. legendy święta Anna miała się udać właśnie w tym kierunku.

Figurka św. Anny wyrzeźbiona jest z lipowego drewna ma ok. 54 cm wysokości bez podstawy. Przedstawia trzy postacie - Świętą z dwojgiem dzieci w ramionach. Św. Anna na lewej ręce trzyma swoja córkę – Najświętszą Maryję Pannę, a na prawej ręce trzyma swojego wnuka – Pana Jezusa. Figurka o takim układzie postaci określana jest mianem „Samotrzeciej”.

W główce rzeźby przechowywane są relikwie św. Anny. O  ile nie jest znane pochodzenie rzeźby, o tyle wiadomo skąd pochodzą relikwie. Są to odrobiny kości kciuka, sprowadzone w 1504 r. z Francji (z klasztoru dominikanów w Lisle koło Lyony) na rozkaz księcia Jerzego Saksońskiego. Książe  ofiarował cząsteczkę relikwii swojemu dworzaninowi Zygmuntowi de Maltitz. Wkrótce relikwia trafiła na Śląsk, do Ujazdu w ręce rodziny Mikołaja i Anny Marianny (z rodu Maltitz) Kochtitzkich. Zgodnie z życzeniem swej małżonki, Mikołaj Kochtitzki po jej śmierci „cząsteczkę kości Babci Zbawiciela tej figurze podarował z wszystkimi ozdobami i w uroczystej procesji na tę górę przyprowadził”. W dokumencie, w którym mówi się o sprowadzeniu relikwii z Francji i przekazaniu ich na Górę św. Anny, zaznaczono, że „działo się to przed wystąpieniem Lutra, za czasów cesarza Maksymiliana, kiedy papieżem był Juliusz II”. Te trzy postacie wskazują na okres między 1508 a 1513 r.

Odpust ku czci Św. Anny obchodzony jest 26 lipca i od stuleci gromadzi największą liczbę pielgrzymów. Przybywają na Górę indywidualnie i w grupach pielgrzymkowych.

W książce „Śląsk prawdziwy. Dzieje trzech wiosek parafii Klucze” Piotra Muskały i Józefa Żyłki przeczytamy „jak wyglądały pielgrzymki naszych ojców i dziadów w XVIII i XIX wieku. Miały bardzo uroczysty charakter. Szło się w procesji – z chorągwiami, figurami, świętymi obrazami i orkiestrą, śpiewając po drodze pobożne pieśni. Na przedzie kroczył ministrant z krzyżem, figury niosły panny ubrane na biało. Najcięższą – Matki Bożej Fatimskiej (tę dopiero od XX w., od uznania przez kościół objawień fatimskich) – niosły dziewczyny z Zimnej Wódki, Kluczowianki – znacznie mniejszą – Matkę Bożą z Dzieciątkiem, Olszowianki – Matkę Bożą Śnieżną, również niezbyt ciężką. Kluczowianki nosiły również obraz św. Anny, ten w okrągłej ramie, wiszący w kościele w Kluczach na ścianie z lewej strony, a jest on bardzo ciężki. Proboszcz nie zawsze szedł z pielgrzymami, czasami czekał w Porębie i dopiero tam do nich dołączał”.

I dzisiaj odpust ku czci Św. Anny to wyjątkowy dzień, towarzyszu mu też szczególna oprawa. Od wczesnych godzin rannych przybywają piesze pielgrzymki z miejscowości rozsianych u podnóża Góry Św. Anny. Każda grupa pielgrzymkowa wyrusza z pocztami sztandarowymi przy radosnym brzmieniu orkiestry, kobiety często w regionalnych, odświętnych strojach.

Koncerty orkiestr dętych i kolorowe stragany tworzą podniosłą i radosną atmosferę tego dnia. Każdy pielgrzym powinien wrócić do domu z regionalnymi cukierkami kupionymi na straganach. Makrony, oblaty, szkloki – to przysmaki niespotykane w innych regionach Polski. 

Św. Anna na Śląsku cieszy się dużą czcią o czym świadczą liczne przydrożne kaplice i obrazy przedstawiające świętą. Oto kilka z nich:

Czytany 162 razy Ostatnio zmieniany piątek, 30 lipiec 2021 12:27

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie.
Strona współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach Schematu III Pomocy Technicznej. Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Instytucja Zarządzająca PROW na lata 2007-2013: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Strona opracowana na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego.

 

2015 | Wszystkie prawa zastrzeżone - ZOPK 

designed & hosted by